Gezond zijn is een zegen!

Na een week lang vol energie lekker bezig geweest te zijn met me stage, van kantoorwerk tot rondspringen in riviertjes. Is het weekend altijd weer een moment van rust; de vrijdagavond met collega’s/vrienden slurpen uit een fust, een zaterdag waarop al het meegemaakte is enigszins berust, genieten van de zondagrust en het weekend kenmerkt zich ook in de welverdiende ;-) lange nachtrust!

Dit weekend ging iets anders… vrijdagavond geen borrel, laat terug van stage. Nog even wat voorbereid voor zaterdag, waarop ik een groep jongeren ging ontmoeten en naar bed zei duimelot. Ik kan het me niet precies meer herinneren, maar ik was volgens mij zo’n beetje half in slaap gesukkeld. In die fase van half in slaap gesukkeld zijn, ben ik altijd lekker aan het draaien en woelen, totdat ik verder in slaap sukkel en droom over van alles en nog wat. Alleen dat draaien en woelen dat lukte me niet, m’n benen voelde zo raar aan, elke beweging deed verschrikkelijk pijn. Kon me benen geen cm bewegen zonder dat het pijn deed. Kon het hele gebeuren niet helemaal plaatsen en dacht zal wel, ik wil slapen!! Dus ik heftig proberen om toch in slaap te komen, ondertussen bedenkend wat de oorzaak van deze ellende wel niet zou kunnen zijn. Heb veel in de auto gezeten vandaag, was niet al te aangenaam, maja dat leek me stug. Ondertussen werd de pijn niet minder en voelden m’n benen als rotsblokken die uit de rotsen werden gebikt door een paar steenhouwers. Ik capituleerde en zag in dat slapen er niet echt in zat. Het eerste wat je op zo moment doet is uitschreeuwen, God help me! Daarna proberen om mezelf zitten op de rand van me bed te krijgen. Het heeft me wel 10 minuten gekost, en misschien ben ik een mietje, maar het deed best wel pijn. Ik proberen te staan, met handen en voetenwerk. Sta nog geen twee tellen alles begint te duizelen en ik plof maar weer neer. Even later nog een keer proberen, wil naar de wc kom tot de deur van me kamer om daar vervolgens mezelf ook weer in elkaar te laten zakken op de grond. Probeer wat rek en strek oefeningen te doen met m’n benen zonder dat ze onder druk staan. Begin ik plots te zweten als een malle, oren beginnen heftig te ruizen. Naar de wc gestrompeld, kijk daar in de spiegel, lijkbleek gezicht met overal grote zweetdruppels. Terug naar m’n kamer, peinzen wat nu, bed maar weer in, en proberen te slapen, lukte voor geen meter. Rest van de nacht was veel zweten, ruisende oren, hevige spierpijn vooral in de benen en bidden dat het alstublieft over mocht gaan.

In de ochtend, ging het gelukkig iets beter ☺. Ontbijt, tja de eetlust in mij is nog nooit verdwenen! Gesproken met andere wat het zou kunnen zijn. Ik vraag misschien malaria? Ze dachten van niet, zou ook raar zijn ik slik m’n preventieve medicijnen tegen malaria, althans wanneer was de laatste keer Thomas…..?? Hmm, ik is zoeken op internet naar symptomen van malaria; hevige koorts, suizende oren, spierpijn en nog en paar. Het werd duidelijk voor me….

Medicijnen ingenomen, en ik had nog de afspraak met die groep jongeren genaamd “Youth Action For Climate & Environmental Rehabilitation”. Pastor (Edmund) van de kerk waar ik hier heen ga is de voorzitter en oprichter van die groep. De jongens leven in het slechtste deel van Naivasha, ze staan wel op een andere nummer 1 namelijk op de lijst van top marihuana gebruikers. Een keer eerder kon ik al niet, dus baalde best wel, ik bellen met Edmund vertel hem hoe ik me voel en wat er was gebeurd, hij zei: “ik kom naar je toe”. Hij kwam, we hebben gebeden en alles ging steeds beter, zelf zo goed dat het pijnlijke strompelen overging in redelijk lopen! Besloten om toch te gaan, heb daar een presentatie kunnen geven over Lake Naivasha basin, ze waren erg geïnteresseerd, het is ook niet voor niets een environmental youthgroup! Goede gesprekken gehad, en bewonderenswaardig om te zien hoe deze jongens die als kansloos worden geclassificeerd, iets proberen op te bouwen. Ze zijn begonnen met het opruimen van de straten, vuilnis verzamelen, niet voor geld, maar voor de gemeenschap, langzaam groeien ze en nu hebben ze een tree-nursery en proberen ze wat kleine business projecten op touw te zetten!

Nou ik vertel m’n bovenstaande malaria verhaal niet omdat ik mezelf zo zielig vind en ik ook graag wil dat jullie me heel zielig vinden. Nee, Ik voel me juist erg gelukkig en vooral erg gezegend. Niet veel mensen kunnen zeggen dat ze binnen één dag genezen zijn van malaria en gelijk “lichamelijk verder leven” alsof er niets gebeurt is… vaak duurt het zeven dagen of langer, zijn het jonge kinderen die malaria hebben, zijn er geen medicijnen voor handen, zijn de symptomen veel intenser, en ik vond het van mij al vreselijk had me nog nooit zo ellendig gevoelt, je lichaam wil niks en alles doet pijn! Ik ben zo eigenwijs om m’n mosquito net een beetje half over me heen te hangen, de meeste mensen hier hebben geen geld om een net van nog geen drie, vier euro te kopen. Tja dat is een stuk triester, maar de realiteit! En daarom; gezond zijn is een zegen! En dat ervaar ik nu des te meer!

Gaat nu (zondag) stukken beter, al weer lekker wezen biken! Ben tegenwoordig ook op Skype, niet heel vaak hoor, maar ’s avonds tussen zeven en negen NL tijd, kan je me er wel eens vinden!

The Rivers are Rising!

Het vele water hier nu in Kenya, tis een ramp en zegen tegelijk. Overstromingen en mudslides in sommige gebieden, maar een zegen voor het waterniveau in Lake Naivasha. Van de week de ADCP geprobeerd en het lukte redelijk de 1ste keer, tweede keer jammerlijk gefaald, baalde ik wel een beetje / beetje veel van, dus volgende week weer wat andere pogingen wagen. Vandaag was het International Biodiversity Day in Naivasha. WRMA (waar ik stage loop) had ook een stand, heel “divers” was de dag alleen niet echt… ;-) Verder alles goed hier! Gebeuren gewoon de normale dingen zoals een lekke band. Wat wel weer apart is, was dat m’n band op twee plekken lek was! Maja, gelukkig lopen hier zeer profesionele bandenplakkers rond, en die draaien er hun hand niet voor om, en dat voor maar 50 eurocentjes!

Leuk om jullie reacties elke keer weer te lezen! M’n maag is ondertussen weer helemaal op orde! En ik geniet met volle teugen!

De leuke :-)! en de wat minder leuke dingen ;-/

M’n stage is leuk! Maar ook erg vermoeiend, beetje student uithangen in Wageningen vraagt minder van je energie reserves…

Een dag naar Lake Nakuru national park is fantastisch, check het filmpje en je bent het me eens! Alleen de entreeprijs…. Ik betaal dus 48 euro en mijn Keniaanse vriendjes 3,-….. Maar ik ben student ;-) dus gelukkig is het dan nog maar 20 euro! Nee hoor, als je student ben hoor je twee weken van te voren aan te geven dat je komt, in drievoud, en ja misschien kom je dan in aanmerking voor de 20 euro prijs…. Grrrr!!

Het “openbaar vervoer” is spotgoedkoop. Je zit dan wel in een matatu waar de swingende muziek 5x te hard staat, en je kans op een ongeluk is groter dan de kans dat ze het volume omlaag zullen zetten.

Ik wist het niet toen ik hier heen ging, maar ik heb dus al echt onwijs veel vrienden hier! Leuk! Iedereen noemt me vriend! Meestal is het alleen omdat ze denken dat je geld hebt, maja na een blik in m’n portemonnee vandaag bleek tie toch echt leeg te zijn! Wat! Hoe kan dat gister nog gepint… gejat…. of het dagje Nakuru is de schuldige ;-)

Ze hebben wc’s hier! Jammer is alleen dat als je naar de wc gaat en je ding hebt gedaan, je geen velletje wc papier aantreft, daarentegen hangen er wel bakken met condooms… ;-/ Je snapt dat zijn echt van die ‘kak’ momentjes

Van die ‘kak’ momentjes had ik er de afgelopen week wel meer, jullie weten de kok hier is fantastisch! Kookt verrukkelijk!! Maandag is hij er niet, dus ik afgelopen maandag zelf wat klaargemaakt, lekker met eitjes enzo, nou en dat heb ik geweten en nog steeds trouwens…. de Victoria waterfalls zijn er niks bij...

Gisteren dus ongelooflijk genoten van dagje safari, ga je terug, shit waar zijn me sleutels, kwijt! En ze hebben net een nieuw slot op m’n kamerdeur gezet, en de reserve sleutel ligt in mijn kamer….. tja, gelukkig bracht een vork uitkomst! Nee niet met de vork het slot opengemaakt, maar door het raam net m’n reserve sleutel kunnen pakken, met een vork! M’n arm was net 10 cm te kort. Gister natuurlijk gelijk nagegaan of ze ergens gevonden waren, in de auto van de chaffeur die ons in het park heeft rond gereden, nee niks gevonden…. Tot vandaag, ze lagen toch in de auto!

Vorige week een prachtig stukje techniek opgehaald in Nakuru, regional office. Een Acoustic Doppler Current Profiler! Daarmee kan je rivierafvoeren meten, gaat allemaal wat sneller en is ook geschikt voor de wat diepere rivieren. Alleen om het te gebruiken heb je een laptop nodig met de juiste software, en ja ze hebben maar 1 licentie voor die software en laptop hadden ze nog nodig deze week… gelukkig kunnen we van de week beginnen! Hopen dat het lukt heb namelijk nog niet eerder met een ADCP gewerkt.

Software en licenties zijn nog niet m’n beste vrienden hier. Heb twee programma’s nodig ArcGIS en MIKE BASIN is met kaartjes enzo, maarja ze hebben hier alleen op het regional office een licentie dus niet in sub-regional office waar ik zit. Dat is één, twee is dat die programma’s alleen op Windows draaien en niet op m’n mooie Apple’tje. Gelukkig bracht een mail naar m’n broer uitkomst. Ik heb nu ook Windows, ja op m’n Apple’tje en zowel ArcGIS en MIKE BASIN zijn onderweg, helemaal gratis!! Student zijn heeft zo zijn voordelen ☺!

M’n bsc-thesis aan m’n stage koppelen gaat lukken, als de tijd het toelaat tenminste. Sommigen dachten dat ik dan misschien langer zou blijven, nou dat is niet zo, het is dus wel twee keer zo veel doen in de zelfde tijd! Moet lukken! Er zijn namelijk twee afgestuurde hydrologen bij gekomen! Om een beetje mee te lopen totdat ze een baan vinden, nou ik zeg best gelopen, velen handen maken licht werk! En het is ook supergezellig!

Groetjes!