Gezond zijn is een zegen!

Na een week lang vol energie lekker bezig geweest te zijn met me stage, van kantoorwerk tot rondspringen in riviertjes. Is het weekend altijd weer een moment van rust; de vrijdagavond met collega’s/vrienden slurpen uit een fust, een zaterdag waarop al het meegemaakte is enigszins berust, genieten van de zondagrust en het weekend kenmerkt zich ook in de welverdiende ;-) lange nachtrust!

Dit weekend ging iets anders… vrijdagavond geen borrel, laat terug van stage. Nog even wat voorbereid voor zaterdag, waarop ik een groep jongeren ging ontmoeten en naar bed zei duimelot. Ik kan het me niet precies meer herinneren, maar ik was volgens mij zo’n beetje half in slaap gesukkeld. In die fase van half in slaap gesukkeld zijn, ben ik altijd lekker aan het draaien en woelen, totdat ik verder in slaap sukkel en droom over van alles en nog wat. Alleen dat draaien en woelen dat lukte me niet, m’n benen voelde zo raar aan, elke beweging deed verschrikkelijk pijn. Kon me benen geen cm bewegen zonder dat het pijn deed. Kon het hele gebeuren niet helemaal plaatsen en dacht zal wel, ik wil slapen!! Dus ik heftig proberen om toch in slaap te komen, ondertussen bedenkend wat de oorzaak van deze ellende wel niet zou kunnen zijn. Heb veel in de auto gezeten vandaag, was niet al te aangenaam, maja dat leek me stug. Ondertussen werd de pijn niet minder en voelden m’n benen als rotsblokken die uit de rotsen werden gebikt door een paar steenhouwers. Ik capituleerde en zag in dat slapen er niet echt in zat. Het eerste wat je op zo moment doet is uitschreeuwen, God help me! Daarna proberen om mezelf zitten op de rand van me bed te krijgen. Het heeft me wel 10 minuten gekost, en misschien ben ik een mietje, maar het deed best wel pijn. Ik proberen te staan, met handen en voetenwerk. Sta nog geen twee tellen alles begint te duizelen en ik plof maar weer neer. Even later nog een keer proberen, wil naar de wc kom tot de deur van me kamer om daar vervolgens mezelf ook weer in elkaar te laten zakken op de grond. Probeer wat rek en strek oefeningen te doen met m’n benen zonder dat ze onder druk staan. Begin ik plots te zweten als een malle, oren beginnen heftig te ruizen. Naar de wc gestrompeld, kijk daar in de spiegel, lijkbleek gezicht met overal grote zweetdruppels. Terug naar m’n kamer, peinzen wat nu, bed maar weer in, en proberen te slapen, lukte voor geen meter. Rest van de nacht was veel zweten, ruisende oren, hevige spierpijn vooral in de benen en bidden dat het alstublieft over mocht gaan.

In de ochtend, ging het gelukkig iets beter ☺. Ontbijt, tja de eetlust in mij is nog nooit verdwenen! Gesproken met andere wat het zou kunnen zijn. Ik vraag misschien malaria? Ze dachten van niet, zou ook raar zijn ik slik m’n preventieve medicijnen tegen malaria, althans wanneer was de laatste keer Thomas…..?? Hmm, ik is zoeken op internet naar symptomen van malaria; hevige koorts, suizende oren, spierpijn en nog en paar. Het werd duidelijk voor me….

Medicijnen ingenomen, en ik had nog de afspraak met die groep jongeren genaamd “Youth Action For Climate & Environmental Rehabilitation”. Pastor (Edmund) van de kerk waar ik hier heen ga is de voorzitter en oprichter van die groep. De jongens leven in het slechtste deel van Naivasha, ze staan wel op een andere nummer 1 namelijk op de lijst van top marihuana gebruikers. Een keer eerder kon ik al niet, dus baalde best wel, ik bellen met Edmund vertel hem hoe ik me voel en wat er was gebeurd, hij zei: “ik kom naar je toe”. Hij kwam, we hebben gebeden en alles ging steeds beter, zelf zo goed dat het pijnlijke strompelen overging in redelijk lopen! Besloten om toch te gaan, heb daar een presentatie kunnen geven over Lake Naivasha basin, ze waren erg geïnteresseerd, het is ook niet voor niets een environmental youthgroup! Goede gesprekken gehad, en bewonderenswaardig om te zien hoe deze jongens die als kansloos worden geclassificeerd, iets proberen op te bouwen. Ze zijn begonnen met het opruimen van de straten, vuilnis verzamelen, niet voor geld, maar voor de gemeenschap, langzaam groeien ze en nu hebben ze een tree-nursery en proberen ze wat kleine business projecten op touw te zetten!

Nou ik vertel m’n bovenstaande malaria verhaal niet omdat ik mezelf zo zielig vind en ik ook graag wil dat jullie me heel zielig vinden. Nee, Ik voel me juist erg gelukkig en vooral erg gezegend. Niet veel mensen kunnen zeggen dat ze binnen één dag genezen zijn van malaria en gelijk “lichamelijk verder leven” alsof er niets gebeurt is… vaak duurt het zeven dagen of langer, zijn het jonge kinderen die malaria hebben, zijn er geen medicijnen voor handen, zijn de symptomen veel intenser, en ik vond het van mij al vreselijk had me nog nooit zo ellendig gevoelt, je lichaam wil niks en alles doet pijn! Ik ben zo eigenwijs om m’n mosquito net een beetje half over me heen te hangen, de meeste mensen hier hebben geen geld om een net van nog geen drie, vier euro te kopen. Tja dat is een stuk triester, maar de realiteit! En daarom; gezond zijn is een zegen! En dat ervaar ik nu des te meer!

Gaat nu (zondag) stukken beter, al weer lekker wezen biken! Ben tegenwoordig ook op Skype, niet heel vaak hoor, maar ’s avonds tussen zeven en negen NL tijd, kan je me er wel eens vinden!